
Χρυσή Ώρα, Ρωμαϊκό Κολοσσαίο
Η ζεστή πέτρα αναπνέει μια γήινη, ηλιόλουστη ζέστη καθώς το απόγευμα κατακάθεται στις μεγαλύτερες σκιές του. Μια ξυλώδης ξηρότητα αναδύεται από το αρχαίο τούβλο, λειασμένο από αιώνες ανέμου και ησυχίας. Πράσινο γρασίδι αναπνέει ανάμεσα σε ερειπωμένα θεμέλια, απαλό και αβίαστο. Κεχριμπαρένια ζεστασιά συσσωρεύεται κατά μήκος της κορυφογραμμής των ερειπίων, βαθαίνοντας καθώς ο ουρανός καίει χαμηλά. Μια αλδεϋδική ανάταση διαπερνά τον δροσερό αέρα, φωτεινή και φευγαλέα, σαν το τελευταίο φως πριν εξαφανιστεί.
